Pulitzer ή αλλιώς "ο πόνος πουλάει"

Σκέφτομαι τις στιγμές της ζωής μου που ήμουν δυστυχής. 

Όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, ο κολλητός μου, όταν ήταν άρρωστος ο αφελφός μου. Ήταν στιγμές που πόνεσα, που ήταν όλα μαύρα, και τόσο επώδυνα. 

Σε μία τόσο επώδυνη στιγμή μου αν κάποιος κέρδισε το pulitzer φωτογραφίας, φωτογραφίζοντας με, θα του έπερνα δια της νομίμου οδούς, όχι μόνο τα δέκα χιλιάρικα του βραβείου αλλά ως και τα σώβρακα και θα τα δώριζα.

Αν θες να βοηθήσεις φίλε μου άπλωσε το χέρι στον συνάνθρωπο. 

Π@π@ριές του τύπου: ήθελα να ευαισθητοποιήσω την κοινή γνώμη, είναι π@π@ριές και μόνο. 

Λες να περιμέναμε εσένα για να ευαισθητοποιηθούμε και να γίνουμε άνθρωποι?

 ΥΓ:  Η φωτογραφία του post θα είναι πάντα η κορυφαία φωτογραφία από όσες πήραν το συγκεκριμένο βραβείο στο παρελθόν.

Πόσα χρόνια?

Πόσα χρόνια από τότε που έφυγα? 

Κατά καιρούς στριφογύριζε στο μυαλό μου. Κλεφτές ματιές στο blog απλά και μόνο για να ανακαλύψω ότι γινόταν όλο και περισσότερες οι απουσίες.

Οι αναρτήσεις όλο και λιγότερες. Εντέλει δεν ήμουν ο μόνος που τον κέρδισε η εποχή. Facebook, Twitter, Instagram, Me, Ello, Linked, και πολλοί άλλοι τρόποι επικοινωνίας καθημερινής. Trends….

Πολλοί «φίλοι», λιγότερη επικοινωνία, ακόμη λιγότερη ουσία. Διαδυκτιακές καληνύχτες, φωτογραφίες με φρεσκοβαμμένα νυχάκια στις παραλίες, ατάκες της ημέρας με ημερομηνία λήξης.

Όχι τίποτα από τα παραπάνω δεν σταμάτησα, και ούτε αυτό είναι μιά νέα αρχή. Απλά μου λείπει ο παλιός μου εαυτός. Μου λείπει το σπίτι μου αυτό, το πρώτο.

Τα βράδια με το κρασάκι μου και να καθήσω να γράψω δυό σκέψεις δικές μου.

Να διαβάσω τις πραγματικές σκέψεις των τότε φίλων μου.

Να σχολιάσω και να σχολιαστώ χωρίς να φοβάμαι τι θα πει ο συνάδελφος «φίλος» ή η γειτόνισα «φίλη» ή ο χασάπης «follower».

Να εκφράσω πραγματικά τον εαυτό μου.

Τα χρόνια είναι μάλλον πολλά από τότε,  πολλά αλλά είναι αυτό δικαιολογία?

I hate you!

Ok το ξέρω θα μου κόψετε την καλημέρα οι περισσότεροι . Ίσως να βγάλουν και ένταλμα σύλληψης μου, ίσως ακόμη και να μου απαγορεύψουν την έξοδο απο την χώρα και να δημευσουν όλη μου την περιουσία αλλα θα το πω και θα το δηλώσω εδώ δημόσια και ότι θέλει ας γίνει..

ΜΙΣΩ ΤΙΣ ΡΑΚΕΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΡΑΚΕΤΟΠΑΙΚΤΕΣ!

Το είπα το έβγαλα απο μέσα μου. Μη δώ ρακέτα και μύγα επίσης έξαλλος γίνομαι. Τι κατάρα και αυτή Θεέ μου. Σατ κιουτ πατ κιουτ όλη η Ελλάδα στην παραλία. Και όταν λεω στην παραλία δεν εννοώ εκει πίσω στην ανοικτοσιά, όχι όχι μπροστά στο κύμα, μπροστά στην σεζ λονκ μου, μπροστά στα μούτρα μου, μερικές φορές και πάνω στα μούτρα μου.

Γιατί αγαπητέ φίλε και αγαπητή φίλη ; 

Ποιος σου είπε ότι ήρθα στην παραλία για να ακούω το τακα τουκα και ουχι το κυμματάκι ; 

Ποιος σου είπε ότι ήρθα στην παραλία για να μου πετάς μπάλες στο κεφάλι?

Ποιος αλήτης επίσης σου είπε ότι ήρθα εδώ για να λουζεις με άμμο σε κάθε σου μλονζον?

Και τέλος ποιός αλήτης σου είπε ότι παίζοντας δυο ώρες την ημέρα επι επτά ημέρες που διαρκούν οι διακοπές σου θα χάσεις τα 74 έξτρα κιλά που έβαλες την τελευταία εικοσαετία ? όχι φίλε μου χρειάζεται κάτι παραπάνω απο αυτό.

Δεν ζητώ πολλά ολίγον σεβασμό.  Οι παραλίες είναι δημόσιος χώρος δεν είναι η σάλο τραπεζαρία σου να κανεις ότι γουσταρεις. 

Διοτι αν γουσταρεις γιατι δεν παίζεις στο μπαλκόνι σου? στο δρόμο κάτω απο το σπίτι σου? νοικιάσε ένα γήπεδο επίσης, του τένις κανεις δεν θα σου πει τίποτα. 

Αλλά πάνω απο όλα ασε εμένα στην ησυχία μου να απολάμβανω τον ήλιο το αεράκι και την θάλασσα.

THE INVISIBLE CAR!

Δεν ξέρω πως έγινε αυτό αλλά ξαφνικά το αυτοκίνητο μου έγινε αόρατο! Ναι, ναι, το ξέρω δισεκατομμύρια δολαρίων έχουν ξοδευτεί από αυτοκινητοβιομηχανίες για να το καταφέρουν αλλά τζίφος και εγώ μέσα σε ένα απόγευμα χωρίς να ξοδέψω δεκάρα απέκτησα το αόρατο αυτοκίνητο.

Να σας εξηγήσω όμως πως έγινε για να μην έχετε την απορία ζωγραφισμένη στο μάτι. Κατεβαίνω χαρωπός που λέτε, με μέση ωριαία ταχύτητα τα 30 ιλιγγιώδη χιλιόμετρα, μία αγνώστου ταυτότητος οδό εις την εξωτική Καλαμαριά.

Εκεί λοιπόν που το τρανζίστορ έπαιζε τα Αμερικάνικα βγαίνει από τα αριστερά μου και διασχίζει ΚΑΘΕΤΑ τον δρόμο με ένα Zastava (ναι υπάρχουν ακόμη) μία κυρία με κοντό λευκό αγορέ μαλλί. Ούτε stop είδε, ούτε εμένα είδε, ούτε τον χάρο είδε – διότι τον είδα εγώ για δευτερόλεπτα του συστήθηκα και έτσι χωρίς ένα αντίο έφυγε – και ο χάρος και η κοντομαλλούσα.

Εκεί που πάω να συνέλθω και αναρωτιέμαι μα είναι δυνατόν? στα δέκα μέτρα παρακάτω ένας κατά τα άλλα συμπαθέστατος παππούλης ξεπαρκάρει την bmw του χωρίς να ανάψει ένα φλασάκι, χωρίς να κοιτάξει ένα καθρεπτάκι, και δεν φτάνει που ξεπαρκάρει κάνει και επιτόπια ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ μπροστά μου μαρσάροντας διότι η κατεύθυνση που είχε παρκάρει προφανώς δεν τον βόλευε για να πάει στη γκομενίτσα στο ΑΧΕΠΑ. Αυτός όμως είχε την ευγένεια, ακούγοντας τα φρένα μου να στριγγλίζουν να γυρίσει και να μου πει δεν σας είδα χίλια συγνώμη.

Εκεί άρχισαν να μου μπαίνουν ιδέες ότι το αυτοκινητάκι μου ίσως να είναι αόρατο. Μου το επιβεβαίωσε σε κλάσματα δευτερολέπτου ένα καροτσάκι με ένα παιδί που βγήκε ανάμεσα από 2 παρκαρισμένα αυτοκίνητα στη ΜΕΣΗ του δρόμου και από πίσω ακολουθούσε χαρωπή η μητέρα του άμοιρου αυτού παιδιού. Ούτε αυτή με είδε αρχικά και στον ήχο της κόρνας κατάλαβε την παρουσία του αυτοκινήτου μου στον δρόμο. Διότι που ξανακούστηκε αυτοκίνητο στο δρόμο, τα αυτοκίνητα είναι για τα σαλόνια, για το πατάρι δίπλα στο θερμοσίφωνα, ή στο τσακίρ κέφι στην πυλωτή!

Πλέον ήμουν σίγουρος ότι το κατακόκκινο αυτοκίνητο μου ήταν αόρατο! Η αρχική μου σκέψη ήταν πως θα μπορούσα να το εκμεταλλευτώ αυτό? Να τρέχω στην εθνική με 250 και να μην με φωτογραφίζουν? να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο σε ληστείες, να είμαι παρκαρισμένος από έξω να μπαίνω μέσα με το σακί με τε € και αυτοί να αναρωτιούνται μα που πήγε? Ή να το πουλήσω στην cia και να το στέλνουν στην μέση ανατολή να κόβει βόλτες?

Μετά επικράτησε η λογική και σκέφτηκα να πάω να το παρκάρω κάπου και να μην το ξαναχρησιμοποιήσω ποτέ, γιατί δεν ξέρω αν φταίνε τα έξτρα οικονομικά μέτρα, ή ίσως οι εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες αλλά ο κόσμος έχει λαλήσει.

ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ....

Αρχικά θα κάνω μια βουτιά στο Λιβάδι, εκεί μπροστά στο Beach Bar.

Στη συνέχεια θα ερωτευθώ, παράφορα, σφοδρά, ανελέητα, όπως πρέπει.

Τα βράδια μου θα κατασκηνώνω στον Μύλο.

Υποσχέθηκα επίσης στον εαυτό μου να μην πίνω αλκοόλ μεταξύ 06:00-11:00.

Παραλία που θα τιμήσω φέτος θα είναι η Βάτσες με το τρομερό original μπαράκι τους.

Αυγουστιάτικη πανσέληνο θα δω στα Καμινάκια στου Μιχελή πίνοντας τσίπουρα.

Λέω επίσης να μαυρίσω και το κορμί μου και όχι την ψυχή μου!

Αν προκύψει επίσης θα κοιμάμαι τουλάχιστον 4 ώρες το βράδυ.

Ίσως να πάω και στη συναυλία του Μαραβέλια.

Αλλά πάνω από όλα θα απολαύσω την ελευθερία μου και την πολυτέλεια του να κάνεις διακοπές μόνος.

A VERY SPECIAL DAY

70 εθελοντές

Πολλοί "επώνυμοι" ευαισθητοποιημένοι ήρθαν.

Πολύ ενθουσιασμός!

Όλοι νομίζω το διασκεδάσαν.

Τα είπα και στο Star!

14 ιδρύματα και φορείς που ασχολούνται με  παιδιά συμμετείχαν.

Πολύς κόσμος μας τίμησε!

και φυσικά  το γιορτάσαμε μετά!

ΠΙΣΙΝΑ SAVOIR VIVRE

Το υγρό στοιχείο είναι ένα από τα φετίχ μου (αυτό που μπορώ να παραδεχθώ, διότι αν σου πω τα άλλα μου φετίχ θα μου κόψεις την καλημέρα) και φέτος λόγο υποχρεώσεων να με κρατούν στη πόλη, έχω επισκεφθεί όλες τις πισίνες της!

Ε λοιπόν φίλε μου υπάρχουν κάποιοι βασικοί κανόνες που θα με υποχρέωνες μια και η μαύρη μου η μοίρα με έριξε να λιάζομαι στη δίπλα σεζ-λονκ που πολύ θα το εκτιμούσα αν τους τηρούσες.

Κανόνας πρώτος.

Η ντουζιέρα εκεί στα αριστερά, ΔΕΝ είναι εικαστικό δρώμενο. Είναι εκεί και λειτουργεί για να κάνεις το ντουζάκι σου ΠΡΙΝ μπεις στη πισίνα να φύγει λίγο ο ιδρώτας και γενικότερα ότι ξένο φέρεις πάνω σου πριν βουτήξεις! Επίσης καλό είναι να την χρησιμοποιείς και όταν βγαίνεις από αυτή, και στο λέω για το δικό σου καλό, διότι το χλώριο, με εξαίρεση εάν είσαι ασπρόρουχο, καλό δεν κάνει πάνω στο κορμί σου το αράπικο.

Κανόνας δεύτερος.

Όταν πιάνεις την άκρη της πισίνας και έχεις αυτό το βλέμμα κοιτάζω λοξά επάνω δεξιά τα σύννεφα, το ξέρω ότι δεν διαλογίζεσαι αλλά ότι κατουράς! Το ξέρεις ότι υπάρχουν και τουαλέτες στον χώρο? Ναι ναι εκείνη η πινακιδούλα που γράφει wc αυτό υποδηλώνει, ότι εκεί είναι ο χώρος για τέτοιες ανάγκες, δεν είναι η Ζ εφορία μην το φοβάσαι…. μπες!

Κανόνας τρίτος.

Το μποξεράκι με τις καρδούλες, ή τον Μπομπ τον σφουγγαράκι που σου αγόρασε η σχέση σου πέρυσι του Αγίου Βαλεντίνου ΔΕΝ είναι μαγιό! Είναι εσώρουχο και δεν γνωρίζω πόσο καιρό το φοράς, προφανώς από τότε που σε χώρισε. Πάνε αγόρασε μία ομορφότατη βερμουδίτσα να την φοράς και όταν ποτίζεις τις γλάστρες στο μπαλκόνι. Και μη ξεχνάς όμως να την πλένεις και αυτή γιατί το χλώριο μπορεί να αποβεί μοιραίο για τα αναπαραγωγικά σου όργανα.

Κανόνας τέταρτος.

Το παιδί σου. Οκ το ξέρω… είσαι πνεύμα ελεύθερο ότι το μεγάλωσες έτσι ώστε να παίρνει μόνο του αποφάσεις, να είναι αυτόνομο κλπ κλπ. Όμως ο χώρος της πισίνας ΔΕΝ είναι Scream room! Αν ήθελα να έχω κάποιον πάνω από το κεφάλι μου να ουρλιάζει σαν να του κάνουν επέμβαση ανοικτής καρδιάς χωρίς χρήση αναισθησίας τότε θα παντρευόμουν και θα είχα μια πεθερά για να μου καλύπτει αυτή την ανάγκη. Μίλησε λοιπόν στο βλαστάρι σου για τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς σε δημόσιο χώρο, πολύ θα το εκτιμήσω!

Κανόνας Πέμπτος (και τελευταίος για σήμερα).

Οι βουτιές, οι κουλουτούμπες, και τα διπλά flick flack. Σε λένε μήπως Greg Louganis και μου διαφεύγει? Μήπως Michael Felps? Αν η απάντηση και στα δύο είναι όχι, τότε σταμάτα την επίδειξη αυτή σε παρακαλώ! Σε πισίνα ανοικτή στο κοινό είσαι. Αν ήσουν καλώς σε αυτό θα ήσουν ήδη στο Λονδίνο και θα συμμετείχες στους Ολυμπιακούς. Τι σου φταίω εγώ ο αμέριμνος κολυμβητής όταν εσύ αποφασίσεις να κάνεις βουτιά μπόμπα μέσα στο νερό. Γιατί να θαλασσοπνίγομαι εγώ για να κάνεις φιγούρα στο πιπίνι απέναντι?

Αυτά εν ολίγοις αγαπητό δελφίνι και  ζαργάνα μου!