Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Pulitzer ή αλλιώς "ο πόνος πουλάει"


Σκέφτομαι τις στιγμές της ζωής μου που ήμουν δυστυχής. 

Όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, ο κολλητός μου, όταν ήταν άρρωστος ο αφελφός μου. Ήταν στιγμές που πόνεσα, που ήταν όλα μαύρα, και τόσο επώδυνα. 

Σε μία τόσο επώδυνη στιγμή μου αν κάποιος κέρδισε το pulitzer φωτογραφίας, φωτογραφίζοντας με, θα του έπερνα δια της νομίμου οδούς, όχι μόνο τα δέκα χιλιάρικα του βραβείου αλλά ως και τα σώβρακα και θα τα δώριζα.


Αν θες να βοηθήσεις φίλε μου άπλωσε το χέρι στον συνάνθρωπο. 

Π@π@ριές του τύπου: ήθελα να ευαισθητοποιήσω την κοινή γνώμη, είναι π@π@ριές και μόνο. 

Λες να περιμέναμε εσένα για να ευαισθητοποιηθούμε και να γίνουμε άνθρωποι?

 ΥΓ:  Η φωτογραφία του post θα είναι πάντα η κορυφαία φωτογραφία από όσες πήραν το συγκεκριμένο βραβείο στο παρελθόν.

2 σχόλια:

Margo είπε...

Μου θύμισες και την άλλη με το αποστεωμένο παιδάκι και τον γύπα πίσω του που μύριζε το θανατικό. Ευαισθητοποίησε; Δεν νομίζω. Η ευαισθητοποίηση δεν έχει να κάνει με τα φαινόμενα μα με τον έσω κόσμο που δοκιμάζεται. Και ο πόνος Γιώργο μου ας είναι τόσος που να μπορούμε να τον σηκώσουμε και να τον μετουσιώσουμε σε σοφία.
Όμορφη μέρα να έχεις!

SummerDream είπε...

Η επιβράβευση της κλασσικής αμερικανιάς! Κι εγώ απονέμω το βραβείο της ανοιχτής παλάμης!
Η ευαισθησία του καθενός υπάρχει μέσα του και με ότι κι όποιο τρόπο μπορεί θα βοηθήσει. Όλα τα άλλα είναι απλά "να'χαμε να λέγαμε" να ασχολείται ο κόσμος κι απ' την ιδιαίτερη στιγμή τους αλλουνού να πέφτει το παραδάκι σε ξένη τσέπη! Κοινώς για μένα: "ουστ"!

Γεια σου Γιώργο, ελπίζω να είσαι καλά, να περνάς καλά και να'χεις υγεία!