Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Τους είδα πάλι σήμερα



Τους είδα πάλι σήμερα, πάνω στην εθνική οδό να προσπαθούν να φτάσουν περπατώντας Θεσσαλονίκη το μεσημεράκι.  Δεν θα σας πω τι θερμοκρασία είχε σήμερα το γνωρίζεται.  

Λίγες ώρες μετά τελείωσα τη δουλειά μου και επέστρεφα Θεσσαλονίκη. Ήξερα ότι κάπου θα τους έβρισκα στο δρόμο πάλι. Αγόρασα παγωμένα νερά & χυμούς έριξα και δυο καπέλα στο αυτοκίνητο. Τους πέτυχα στα διόδια 25 χιλιόμετρα πριν την Θεσσαλονίκη στο parking σε μία σκιά να ξεκουράζονται.

Σταμάτησα και ένας νεαρός ήρθε στο παράθυρο και πολύ ευγενικά μου έδωσε τα χαρτιά του.

"Please sir, i got papers, can you take me to a bus or a taxi station?"

Μου έδωσε τα χαρτιά του για να τα ελέγξω ότι όντως είχε άδεια. Τον ρώτησα αν οι φίλοι του ήταν καλά, με όλη αυτή τη ζέστη. του έδωσα τα νερά και τους χυμούς και τους τα πήγε.

Απίστευτα ευγενική φυσιογνωμία, με μία συστολή στη φωνή. Είδα το προσωρινό έντυπο που είχε εκδoθεί πριν 2 ημέρες από ένα Τμήμα φύλαξης συνόρων με τις σφραγίδες του, τις υπογραφές, τους τίτλους και υπότιτλους και με αναφορά στο χρονικό περιθώριο να βγει από την χώρα,  30 ημέρες. Τα στοιχεία του: 20 χρονών, τόπος γέννησης Αφγανιστάν.

Τον ρώτησα αν θα μπορούσα να τηλεφωνήσω στο συγκεκριμένο τμήμα, μια και τα τηλέφωνα τους ήταν τυπωμένα επάνω στα έγγραφα, ώστε να ρωτήσω αν θα είμαι σύννομος αν τον έπαιρνα μαζί μου ως τη Θεσσαλονίκη, μην έχω μπελάδες.

"Yes sir please call, thank you for your time".

Κάλεσα στο τμήμα που είχε εκδώσει το έγγραφο, απάντησαν αμέσως. Ο συνομιλητής μου στην άλλη πλευρά στης γραμμής πρέπει να το ομολογήσω ήταν πολύ ευγενικός, ναι το έγγραφο είχε εκδοθεί από αυτούς, αλλά.... για το σύνομος απάντηση συγκεκριμένη δεν μου έδωσε, ή μάλλον αυτό που μου είπε ήταν κάτι του τύπου "αν είστε νόμιμος έχει να κάνει με το ποιος θα σας σταματήσει για έλεγχο, αν θα σας σταματήσουν, δεν μπορώ να σας πω τίποτα παραπάνω".


Τον ευχαρίστησα, έκλεισα το τηλέφωνο, έκανα ένα τσιγάρο και λίγο μετά ξεκίνησα για τη Θεσσαλονίκη έχοντας στη θέση του συνοδηγού:
α) Τον Donald Trump και στα γόνατα του την Hillary Clinton?
β) Το βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου "Το μάτι του βοριά"?
γ) Τίποτα από τα δύο παραπάνω...

1 σχόλιο:

Margo είπε...

Αν είχες δίπλα σου το βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου θα σε έπαυα από φίλο ;-)
Όχι πως με τον Τραμπ θα ήταν καλύτερα...

Έγινες η αφορμή για να νιώσουν εκείνοι οι άνθρωποι πως το καλό συμβαίνει όταν δεν το περιμένεις ;-)

Καλό ξημέρωμα Γιώργο!