Άλλος ένας σταθμός

Είναι μερικές φορές που κάποιες αναχωρήσεις από τη ζωή μας δεν τις επιλέγουμε. Όλες μας πονάνε και όλες μας διδάσκουν.

Πιο σκληρές όλων είναι αυτές που γίνονται κάθετα, απότομα και δεν σου δίνουν την δυνατότητα όχι μόνο να προετοιμαστείς αλλά ούτε καν να πεις ένα αντίο να προσέχεις.

Ο καθένας το αντιμετωπίζει διαφορετικά. Άλλος πίνει, άλλος πάει αμέσως παρακάτω να καλύψει το κενό, άλλος το μπλοκάρει και σφυράει αδιάφορα χαρωπούς σκοπούς.

Εγώ όσο περίεργο και αν φαίνεται πρέπει να βρεθώ σε πλατφόρμα σιδηροδρομικού σταθμού. Να καθίσω, να ανάβω τα τσιγάρα το ένα πίσω από το άλλο και να αποχαιρετώ.

 

 Έτσι το βγάζω από μέσα μου το παράπονο. Μιλάω, λέω, όσο περίεργο και αν σας φαίνετε ακούω επίσης και στο τέλος δίνω τις ευχές μου για την όποια διαδρομή και εάν αποφάσισε η απώλεια μου να ακολουθήσει.

 

Πάντα περιμένω, όση ώρα και να χρειαστεί, να φανεί το πρώτο τραίνο που θα περάσει. ‘Όταν φανεί του φορτώνω το μέχρι χθες παρόν μου και αυριανή μου ανάμνηση και φεύγω.

 
Γιατί θα αναρωτηθεί κάποιος?

Γιατί έτσι πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Πρέπει να βλέπεις τη πλάτη κάποιου όταν φεύγει, όπως ακριβώς είδες την θωριά του όταν πρωτοήρθε.

Luxury Shoes Collection 2010

Ποια Παρίσια και ποιο Μιλάνο? Ακυρώστε τα εισιτήρια σας. Σταματήστε να ψάχνετε μια θεσούλα στις παρουσιάσεις του Manolo Blahnik, της Prada και του Jimmy Choo.

Πάλι εγώ καθάρισα για εσάς. Με μεγάλο κόπο αγαπητές κυρίες αναγνώστριες μπόρεσα και έχω αποκλειστικές φωτογραφίες από το τι θα φορεθεί στα θεσπέσια δίμετρα καλλίγραμμα και άκρως αισθησιακά πόδια σας αυτό το καλοκαίρι.

Σε παγκόσμια αποκλειστικότητα λοιπόν σας παρουσιάζω την Luxury Shoes Collection summer 2010 εδώ στην οθόνη του υπολογιστή σας όπως τις τράβηξα σήμερα σε παραλία της Χαλκιιδικής.

Το πρώτο σχεδιάκι είναι σε πράσινο γκαζονί και φοριέται με ασορτί κλαρωτή ρόμπα αυτή ως το γόνατο.

Το επόμενο μοντελάκι το ξέρω σας θυμίζει Prada, δεν είναι όμως! Μαύρο ίσιο πλαστικό φοριέται από τις συμπαθείς υπεραιωνόβιες χήρες με ασορτί ρόμπα κάλτσα ώς το γόνατο.

Τα παστέλ επιστρέφουν! Ξέρω είναι τραγικό αλλά επιστρέφουν και θα τα φορέσετε και θα πείτε και ένα τραγούδι.

Τώρα για κάτι πιό βραδινό και σε γήινες αποχρώσεις σας έχω ένα εξαιρετικό κομμάτι συ-λε-κτι-κό.
 

Και παιδικό σας έχω για παιδιά, ανήψια κλπ. μη λέτε ότι τα ξέχασα.

 

Λοιπόν τι έχετε να πείτε? Μη γκρινιάζετε ότι δεν έχετε χρήματα για να ψωνίσετε. Σας έδωσα μόλις την λύση. Πάρτε σβάρνα τις παραλίες. Και τα παπουτσάκια σας θα βρείτε δωρεάν, και στον καθαρισμό της παραλίας θα βοηθήσετε.

Θα είναι λίγο δύσκολο να τα σετάρετε βέβαια αλλά μόδα είναι αυτή εσείς κάνετε παιχνίδι!

George is back to town

Οκ το ξέρω είμαι γαϊδούρι γιατί έφυγα χωρίς ένα γεια, χωρίς ένα θα τα πούμε σύντομα, έστω χωρίς ένα είναι καιρός να αρχίσουμε να βλέπουμε και άλλους αγάπη μου! αλλά επέστρεψα να σας κάνω το νεύρο τσατάλι και πάλι!

Δύσκολοι μήνες ήταν, πολύ δουλειά, πολύ τρέξιμο, πολλά πάνω και άλλα τόσα κάτω! Από πού να αρχίσω και που να τελειώσω…

Βασικά πήγα διακοπές μετά από πολλά - πολλά χρόνια εργασίας, πήγα διακοπές. Ζαγόρια, Λευκάδα και μια ερημική παραλία στη Χαλκιδική μου πρόσφεραν 3 εβδομάδες πλήρης αποτοξίνωσης! Γύρισα και το μούσι σερνόταν στο πάτωμα από την αξυρισιά!

Ξαναπήγα και στη πόλη μάλιστα! Και μη ρωτάτε ποια είναι η πόλη διότι είναι μία και μοναδική και λέγετε Istanbul. Καλά έζησα στιγμές απίστευτες εκεί, άλλο να σας λέω και άλλο να με βλέπετε! Θα επανέλθω με ποστ σύντομα για αυτό!

Έβαλα και ψηφιακή – μεγάλο σουξέ σας λέω! Άλλο τηλεκοντρόλ για ΝΕΤ άλλο για SKAI συν ένα τηλεκοντρόλ για το dvd, συν ένα για το στερεοφωνικό, συν ένα το φορητό τηλέφωνο. Χτυπάει το τηλέφωνο και ανοίγω την τηλεόραση. Βάζω ένα dvd να δω και ακούω την μάνα μου στο τηλέφωνο. Ανοίγω το ραδιόφωνο και βγαίνει η Καγιά στην τηλεόραση. Λέω να τα καταργήσω όλα και να πάρω ένα γραμμόφωνο να ησυχάσω!

Έβαλα και κιλά, έξι σας παρακαλώ στον αριθμό. Πέρασα από τα 80s στα 90s, τα οποία και ποτέ δεν συμπάθησα ποτέ. Και άντε αγόραζε καινούργια παντελόνια να σου μπαίνουν και άντε αγόραζε σακάκια και πουκάμισα! Θα μου πεις δεν έγινα και ο Ντέμης Ρούσσος αλλά αν δεν έβαζα φρένο και δεν άλλαζα διατροφή σε κανένα εξάμηνο θα έβαζα τα ριχτά και θα τραγουδούσα το goodbye my love goodbye έξω από κανένα McDonalds.

Αααα ξέχασα να σας πω, έκανα και σελίδα στο face book θα με βρείτε σαν George Diogenis Arvanitidis. Άλλο κόλλημα και αυτό. Καλός ρουφ…ιάνος σύστημα. Ποιος πήγε, που πήγε? Ποιος χώρισε και ποιος είναι in an relation! Ποιος έγινε φίλος ποιού? Και καρδούλες φιλάκια σκουντήματα και άλλα τέτοια ακαδημαϊκά σας λέω. Οι περισσότεροι δε εκεί μέσα ασχολούνται με φάρμες και καθαρίζουν αγελάδες, φυτεύουν εικονικά λαχανικά, καθαρίζουν ενυδρεία και ταΐζουν ψάρια και όλα αυτά από τον καναπέ τους μη χέ….ω!

Κάπως έτσι πέρασε το εξάμηνο και λέω σιγά σιγά να βγαίνω από το καβούκι μου και να βγω στη βιοπάλη που λέγετε ab-see.blogspot!

Να ήμαστε όλοι καλά και να τα λέμε! Φιλιά.

Το Κούνγκι έγινε το σαλόνι μου.

Το Κούνγκι έγινε το σαλόνι μου. Ποια Βαγδάτη και ποια Τεχεράνη? Θες να δεις την απόλυτη καταστροφή? Πέρνα να σε κεράσω καφέ να το διαπιστώσεις και μόνος σου!

Τι βλέπω αυτή τη στιγμή γύρω μου?
Στα αριστερά μου έχω μια υπέροχη αμμουδιά ακριβώς ανάμεσα στο καλοριφέρ και το υπολογιστή που δουλεύω. Αλήθεια σας λέω κατεβάζω τα πόδια στο πάτωμα και είναι σαν να είμαι στις Μαλβίδες.
Στα δεξιά μου? Η Νορμανδία κατά τη διάρκεια της απόβασης των συμμάχων. Ένας Μπωντλαίρ, έκδοση των αρχών του προηγούμενου αιώνα, μασημένος. Ένας Όσκαρ Γουάιλντ εξαθλιωμένος από το πήγαινε έλα. Μια ολόκληρη συλλογή dvd έργων του Γούντι Άλεν να παραδέρνουν σαν οδοιπόροι σε έρημο. Οι κουρτίνες μου για κάποιο ανεξήγητο λόγο ξεκινούν από το σαλόνι και καταλήγουν στις ντοματιές μου έξω στο μπαλκόνι. Μια υπέροχη κουβέρτα σε λευκό με πράσινες λεπτομέρειες να έχει πάρει δυσμενή μετάθεση κάτω από το έπιπλο της τηλεόρασης. ΟΛΑ μα ΟΛΑ τα διακοσμητικά αντικείμενα στις πιο περίεργες πόζες και θέσεις στον χώρο. Και κροκέτες, παντού κροκέτες, χιλιάδες κροκέτες Να την πατάς στην είσοδο και να φτάνεις στο μπαλκόνι από το γλίστρημα.

Να μην πολυλογώ ότι μετακινείτε μέσα στο σπίτι έχει μετακινηθεί.
Έχετε δει αυτή την εκπομπή στη τηλεόραση που πάει ένα συνεργείο και γκρεμίζει το παλιό σπίτι του ιδιοκτήτη και μετά του φτιάχνει ένα καινούργιο, μεγάλο και υπερπολυτελές? Ε σε εμένα το γκρέμισαν και έφυγαν. Για την ακρίβεια δεν έφυγαν αλλά έμειναν και παίζουν μέσα στα χαλάσματα!

Τα καμάρια μου, τα μόλις δύο μηνών pets μου. Τα νεόφερτα γατιά μου.
Δύο αδελφάκια πήρα για να έχουν παρέα να μην αισθάνονται μοναξιά. Για να στηρίζουν το ένα το άλλο σε μια δύσκολη στιγμή, για να πλένει το ένα το άλλο, για να παίζουν παρέα και φυσικά για να με κρατούν ξάγρυπνο τα βράδια παίζοντας επάνω μου κυνηγητό, κρυφτό και το πιάσε πιάσε (όχι το δαχτυλίδι) αλλά τον λοβό του Γιώργου.
Ο μαύρο κύκλος κάτω από το μάτι μου έφτασε στο γόνατο από την αγρυπνία!

Σαν την κορασόνα κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι από την μία με την σφουγγαρίστρα και από την άλλη το καθαριστικό.
Σαν τιμωρημένος κάθομαι στη γωνία διότι αυτά επιλέγουν τις καλύτερες θέσεις σε καναπέ και πολυθρόνα.
Άσε το άλλο… όλοι μαυρίζουν τέτοιες μέρες και εγώ είμαι πορτοκαλής στο χρώμα από το betadine διότι από τα νυχάκια τους είμαι χιλιογρατζουνισμένος! Και άντε μετά να πείσω το έτερον ήμισυ ότι οι γρατζουνιές στο σβέρκο είναι από την γάτα!

Έτσι κυλούν οι μέρες μου πλέον. Παρέα με την Σάρα και την Μάρα όσο για το κακό συναπάντημα έγινε!

Γιατί ρε φίλε?

Από την άνοιξη με πιάνει η διάθεση για θάλασσα και μπάνιο (οκ και για mochitos και beach bars και chill out μουσικές αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας). Το Πάσχα δεδομένο το έχω το πρώτο μπάνιο αν όχι και νωρίτερα. Οπότε φανταστείτε τι με έπιασε με τις ζέστες αυτές ημέρες! Λύσσα κακιά για μπάνιο.

Από καιρό έχω χαρτογραφήσει κάποιες παραλίες στις οποίες ακόμη και τον Δεκαπενταύγουστο μπορώ να είμαι μόνος, απουσία κάθε άλλου λουόμενου.
Όμως δεν ξέρω τι έμπνευση είχα και επέλεξα την προηγούμενη εβδομάδα να πάω σε μία άσχετη παραλία, δύσβατη για συμβατικό αυτοκίνητο, αλλά παραδεισένια.

Παρκάρισα το αυτοκίνητο πάνω από τη παραλία λοιπόν, περπάτησα κανένα δίλεπτο και έφτασα. Άπλωσα σαν καλό παιδί την πετσέτα μου, έφτιαξα το αυτοσχέδιο μου σκίαστρο έβγαλα από το σακίδιο μου όλο τον εξοπλισμό (mp3, βιβλίο, καφέ, κλπ) και βούτηξα αμέσως.

Θερμοκρασία νερού δεν θα σας πω, αλλά μόνο ότι μπήκα με περιφέρεια ας πούμε 90 εκατοστών και βγήκα με 35! Όλα καλά λοιπόν. Και βγαίνω και ξαπλώνω και ανοίγω τον καφέ μου και ανάβω το τσιγάρο μου (ναι ναι μπορείτε να με μισήσετε όσοι θέλετε για αυτό αλλά είμαι μάλλον αυτό που λένε φανατικός καπνιστής).

Και κάπου εκεί άκουσα μια φωνή από ψηλά «σε αρέσει εδώ μωράκι μου»? Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είναι αδύνατον αυτό που ακούω να έχει ειπωθεί από στόμα χερουβίμ οπότε μάλλον επισκέπτες στην παραλία μου ήταν. Σηκώνω το κεφάλι μου να δω και φευγαλέα είδα μια μακριά ξανθιά κόμη να χάνετε μέσα σε ένα μαύρο κονσερβοκούτι!

Και σκάει λοιπόν μύτη στο πεντάλεπτο ένα jeep Tuareg σε μαύρο χρώμα, κατηφορίζει τον λόφο και παρκάρει δίπλα μου. Και όταν λέω δίπλα μου εννοώ δίπλα μου στην παραλία πάνω εκεί που σκάει το κύμα. Όχι πιο πίσω, όχι πιο πέρα, όχι σε απόσταση μεγαλύτερη των δέκα μέτρων.
Και σκέφτομαι και λέω στον εαυτό μου γιατί ρε φίλε?

Αν ήθελα ρε φίλε να ξαπλώσω δίπλα σε ζάντα αυτοκινήτου, γιατί να μην κατέβω στη πυλωτή του σπιτιού μου, χωρίς να χρειαστεί να κάνω και 100 χιλιόμετρα μολύνοντας με το καυσαέριο μου το περιβάλλον?

Αν ήθελα ρε φίλε να ακούσω τα άπαντα του Ζαγοραίου στη διαπασών από το τελευταίας τεχνολογίας mp3 του αυτοκινήτου σου θα ερχόμουν σε παραλία ρε φίλε? Όχι φυσικά, θα πήγαινα στο μαγαζί της παραλιακής που τραγουδά ο αοιδός!

Αν ήθελα ρε φίλε να δω την αρκουδότριχα σου να ανεμίζει από το αγέρι πασαλειμμένη με Nivea θα ερχόμουν εδώ ή μήπως θα ήταν καλύτερα να πάω στον Αρκτούρο στο Νυμφαίο να στηρίξω και το έργο τους?

Αν λέω, αν ήθελα, ρε φίλε να δω τσόντα και μάλιστα του 70 και κακής ποιότητας θα ερχόμουν σε παραλία, που μου θέλεις και χαριεντίσματα με την ενζενί παρέα σου. Όχι φυσικά θα νοίκιαζα από το dvd shop της γειτονιάς μου και θα καθόμουν σπίτι μου με τα ποπ κόρν μου τις μπύρες μου και την άνεση του καναπέ μου!

Αν ήθελα ρε φίλε να δω αυτό το στιλιστικό ατόπημα που λέγετε ημιδιάφανο – λευκό – ανδρικό – βρεγμένο - μαγιό πάνω σε αρκουδίσιο σώμα, θα ερχόμουν παραλία? Όχι φυσικά θα πήγαινα στην έκθεση φωτογραφίας με θέμα το κιτς που έλαβε χώρα πρόσφατα σε εκθεσιακό χώρο της πόλης μου!

Και τέλος αν ήθελα ρε φίλε να ακούω μια τσιριχτή φωνή όλη την ώρα να επαναλαμβάνει τα πολύ πρωτότυπα: «super μωρό μου», «αχ μη με πιτσιλάς μωρό μου», «σταμάτα μωρό μου» θα ερχόμουν σε παραλία? Όχι φυσικά, θα πήγαινα σε οίκο ανοχής!

Οπότε καταλαβαίνετε… δεν άντεξα ο άνθρωπος όλο αυτό το σοκ. Μάζεψα την πραμάτεια μου έσκυψα το κεφάλι και αναχώρησα από την παραλία. Με νίκησε ο πολιτισμός τους!

Βέβαια την εναλλακτική την έχω στο τσεπάκι μου. Στην επόμενη εξόρμηση μου για μπάνιο θα επιλέξω κάποιο σιντριβάνι στο κέντρο της πόλης μου!
Θα πάω με τα πόδια (οικονομία στα καύσιμα, λιγότεροι ρύποι).
Θα παραγγείλω τον καφέ μου από παρακείμενο καφενέ (τόνωση της τοπικής οικονομίας).
θα ακούω μουσική από το κοντινό καφέ (λιγότερη κατανάλωση σε μπαταρίες για το mp3 λιγότεροι ρύποι).
Θα πω και δύο καλημέρες σε γνωστούς περαστικούς (μέτρο κατά της αποξένωσης που εμφανίζετε σε μεγάλες πόλεις).

Και τέλος θα προσφέρω τέτοιο θέαμα, που η κα. Χριστίνα Λαμπίρη θα έχει υλικό για όλη την ερχόμενη τηλεοπτική σεζόν να παίζει.

Ανοικτές Πόρτες 2009

H Οινοποιία Αρβανιτίδη συμμετέχει στις «Ανοιχτές Πόρτες»
Σάββατο 16 και Κυριακή 17 Μαΐου 2009
10.00 – 18.00

Η Οινοποιία Αρβανιτίδη, ως μέλος των Δρόμων του Κρασιού της Βορείου Ελλάδος, συμμετέχει στην εκδήλωση «Ανοιχτές Πόρτες» και σας προσκαλεί στο κτήμα της στον Ασκό Θεσσαλονίκης το Σαββατοκύριακο 16-17 Μαΐου 2009 (10.00 – 18.00).

Η γευστική δοκιμή των κρασιών της θα συνδυαστεί με το ονομαστό κασέρι Σοχού.

Η Οινοποιία Αρβανιτίδη βρίσκεται στον Ασκό Θεσσαλονίκης. Στο υψόμετρο των 500 μέτρων, τα 30 στρέμματα των ιδιόκτητων αμπελώνων μας απολαμβάνουν το οικοσύστημα που ευνοεί την παραγωγή κρασιών φίνων, πολύπλοκων και ισορροπημένων. Στο σύνολο του αμπελώνα εφαρμόζουμε τη βιολογική καλλιέργεια.

Ου! Ου! Ου! 666

Τέτοιο κακό, χρόνια είχε να με βρει και να μην σας τύχει εύχομαι. Τελευταία φορά ήταν προ δεκαετίας με μια σχέση μου που έληξε σε χρόνο μηδέν. Ένα πράγμα να σε βλέπω και να θέλω να σου κάτσω μπουνιά, να περνάς από δίπλα μου και να σου βάλω τρικλοποδιά, να μου χαμογελάς για καλημέρα και εγώ να φαντασιώνομαι ότι περνάει από πάνω σου τραίνο και με το που σε περνά να βάζει και όπισθεν!

Αυτό έπαθα με τον υπολογιστή μου και ο internet! Είμαι καλά γιατρέ μου?

Μια άρνηση γαϊδουρινή μιλάμε! Να μην τον βλέπω να μη θέλω να τον αγγίξω, Ένα πράγμα πώς να σας το εξηγήσω? Πως έκανε η Λουκά όταν μιλούσε (αρχικά) για τον Ψινάκη… ένα τέτοιο πράγμα. Ου! Ου! Ου! 666 ουστ! από εδώ!

Να μπαίνω στο σαλόνι και να του γυρνάω την πλάτη επιδεκτικά για να τον μηδενίσω σας λέω.
Σκέφτηκα να του βάλω ένα ωραιότατο σεμεδάκι που μου είχε κάνει μια θεία μου δώρο, στο χέρι παρακαλώ πλεγμένο, και να σκεπάσω την οθόνη του να μην τον βλέπω!
Επίσης με προβλημάτισε αρκετά η ιδέα να βάλω μια ωραιότατη κορνίζα γύρω γύρω στην οθόνη και να επιλέξω στο desktop μια ωραιότατη εικόνα με αλπικό τοπίο!
Αν δεν ήταν γεμάτο το πατάρι θα τον είχα βάλει ήδη εκεί και θα έβαζα ένα υπέροχο φυτό στη θέση του να το βλέπω και να χαίρομαι!
Έπαιξε και η ιδέα του κολάζ, δίσκου σερβιρίσματος, πίνακας ανακοινώσεων, ή στόχος για darts.
Στο τέλος τον άφησα εκεί μόνο του στη γωνία να σκονίζετε ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή στο μέλλον όταν θα έχει αποκτήσει συλλεκτική και αμύθητη αξία θα σκάσει μύτη ο Indiana Jones θα τον ξεθάψει και θα κάνει ακόμα μία μεγάλη εισπρακτική επιτυχία!

Δεν ξέρω που θα πάει αυτή η σχέση με τον υπολογιστή μου! Κάποιοι φίλοι μου λένε ότι αν ραγίσει το γυαλί δεν ξανακολλάει. Ένας φίλος γιατρός μου είπε ότι με μια γερή αντιβίωση θα γίνω καλά. Εγώ πάλι πιστεύω ότι τόσα χρόνια μαζί ίσως θα πρέπει να προσπαθήσω να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία να μην μεγαλώσουν τα παιδιά έτσι χωρίς γονείς!