ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΟΝΕΙΡΟ

Έχω ανοίξει μία σαμπάνια Deutz Millesime του 2004 την οποία την φύλαγα στο ψυγείο για κάποια ξεχωριστή στιγμή. Και αυτή η στιγμή είναι: τώρα, σήμερα, εδώ, μόνος μου.
Ήρθε η στιγμή να απολαύσω την υπέροχη γεύση της και να πω στην υγεία μου και στη δική σας και να σας ευχηθώ ποτέ να μη ξεχνάτε την ομορφιά και τις ανατροπές της ζωής.

Όχι δεν έχω πιεί, είμαι μόλις στο δεύτερο ποτήρι. Γιατί γιορτάζω? Χμ… δύσκολο να το εκφράσω.
Θα προσπαθήσω όμως.

Είναι ένα μέρος που βρισκόμουν και τα πάντα ήταν λευκά. Φαντάσου μία παγωμένη τεράστια επίπεδη έκταση. Ξέρεις με τον καιρό και εμείς, χαμαιλέοντες ενσωματωνόμαστε στο τοπίο, λευκός παγωμένος και εγώ. Στον ορίζοντα τίποτα μια ευθεία λευκή όσο και αν γυρίσω δε βλέπω τίποτα άλλο.
Και ξαφνικά μία κουκίδα, τρίβω τα μάτια μου αλλά δεν φεύγει μάλιστα γίνετε μεγαλύτερη. Τρέχω προς τη κατεύθυνση της και να σου μπροστά μου μια πεταλούδα. Πολύχρωμη πεταλούδα, πανέμορφη. Δεν μπορώ να το πιστέψω αλλά είναι εδώ μπροστά μου στριφογυρνά και ανοιγοκλείνει τα φτερά της. Δεν χορταίνω να τη βλέπω, να καταγράφω, να θαυμάζω τα χρώματα της. Είχα κάποτε, πριν έρθει το λευκό στο κόσμο αυτό, δει μία ίδια, ναι αυτή η ίδια είναι. Αισθάνομαι την ανατριχίλα από το χτύπημα των φτερών της στο λαιμό μου εκεί χαμηλότερα από τον λοβό μου. Γυρνά μπροστά μου, γύρω μου, ανοίγει τα φτερά της και εγώ… εγώ έχω εκείνον τον πόνο στο στήθος που η αναπάντεχη χαρά μας δημιουργεί. Butterfly

Όταν ξύπνησα σήμερα το πρωί είπα ότι ήταν ένα υπέροχο όνειρο, μετά όμως με τύλιξε ένα άρωμα ξεχασμένο από καιρό που κράτησε το μαξιλάρι μου.
Ήταν εδώ έστω για λίγο.

ΠΑΩ ΘΑΛΑΣΣΑ

Η επέλαση του χιονιά (έτσι δεν το λένε οι δημοσιογράφοι?). Ήρθε λοιπόν και η επέλαση και ο χιονιάς και το χάρηκα πάρα πολύ. Έφτασε το πρωί στο μπαλκόνι μου και στις κολοκύθες μου.

Σε αντίδραση λοιπόν των χιλιάδων που πατιούνται στα χιονοδρομικά και φοβούμενος ελαφρώς τον αποκλεισμό κατηφόρισα από τα 500 μέτρα και πήγα θάλασσα.
Ναι ναι ναι πήγα θάλασσα.

Το χιόνι να πέφτει πυκνό και η θάλασσα φλίτς – φλατς. 2 σκούφους, γάντια, μάλλινες κάλτσες επί δύο παρακαλώ, και παραθαλάσσια. Να σου τύχει ένα στραμπούληγμα να μείνεις εκεί να σε βρουν τον Δεκαπενταύγουστο Ρώσοι λουόμενοι. Διότι δεν πάω και σε παραλίες «κοσμικές» οπότε έχει περπάτημα η υπόθεση.
Η θάλασσα ήταν απλά συγκλονιστική, θορυβώδης, αγριεμένη, χωρίς «Νικολάκη όχι στα βαθιά»!
Βέβαια είχε βγάλει ψηλά όλες τις βρωμιές του καλοκαιριού που αφήσαμε πίσω μας. Και εδώ έχω την εξής απορία, οκ τα δεκάδες πλαστικά μπουκάλια που ξέβρασε. Οκ τα καπάκια και τα μπουκάλια μπύρας.
Αλλά, τα 2 σουτιέν και τουλάχιστον 5 μποξεράκια – σλιπάκια που θαλασσοδερνόταν δεν το κατάλαβα!!! Δηλαδή βρε κυρία μου ή αγαπητέ φίλε όταν γυρίσατε σπίτι ο άλλος ντιπ χαϊβάνι? Δεν προβληματίστηκαν: που είναι καλή μου το σουτιέν σου? Ή αντίστοιχα που είναι Μήτσο μου το σώβρακο με τα ελφαντάκια που σου πήρε η μαμά δώρο στην επέτειο μας?
Να μην σας πω για αναπτήρες! Μη ψάχνετε στην τσάντα ή σε τσέπες. Στη παραλία σας έπεσε αγοράστε καινούργιο.
Επίσης σου λέει ο κόσμος ζορίζετε λεφτά δεν έχει. Λογικό αφού όλα τα κουβαδάκια φτυαράκια και τσουγκράνες εκεί τα αφήσατε! Αγοράστε άλλα του χρόνου να μάθετε και μη μου γκρινιάζετε ότι δε σας φτάνουν.
Να μην μιλήσω για χλωρίνες, απορρυπαντικά πιάτων και καθαριστικά πατώματος. Λες και είσαι στο Βασιλόπουλο, μόνο η χαρωπή πωλήτρια λείπει.
Τον πλαστικό προφυλακτήρα που ξέβρασε δεν θα το συζητήσω και αυτό γιατί φοβάμαι μη ξεβράσει και το αυτοκίνητο σε κάνα μήνα.
Από βατραχοπέδιλο δε, πες μου τι νούμερο φοράς να σε στείλω στη σωστή παραλία.
Κάπως έτσι ήταν η εικόνα και όχι σε μία αλλά σε δυό τρείς που πήγα. Και καθώς βαθειά οικολογικά σκεπτόμενο άτομο κα επειδή έχω βαρεθεί να μαζεύω κοχύλια σήμερα επέλεξα να μαζέψω 2 σακούλες με πλαστικά αντικείμενα και τα έφερα σπίτι και τα έπλυνα.

Όλο και κάποια κατασκευή θα κάνω με αυτά όσο έξω θα χιονίζει.

Ναι, ναι και το παράθυρο η θάλασσα το ξέβρασε! Απο βδομάδα θα βγάλει και τη σαλοτραπεζαρία. Φλεβάρη δε που θα αγριέψει και άλλο... πάρε πάρε καναπέδες.

ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΡΕΝΩΝ

Οι σταθμοί των τραίνων πάντα μου άρεσαν.

Ειδικά οι εγκαταλελειμμένοι.

Δεν έχουν μελαγχολία αλλά το αντίθετο για εμένα είναι χώροι γεμάτοι ενέργεια, εικόνες, ήχους και συναισθήματα.

Το σημερινό μου ξύπνημα με βρήκε ψηλά σε μια ανταριασμένη Δοϊράνη.

Με πληθώρα υλικού για εμένα!

2

2 είναι ευχή για το 2009.
Εύκολο? Καθόλου.
Δυνατό? Ναι δυνατότερο του ενός.

Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ

10 πράγματα που λατρεύω και 10 που απεχθάνομαι.
Το βρήκα στο Blog της Kat (blogmeanyway).

Το θεώρησα αρκετά διασκεδαστικό αλλά είναι και ολίγον επώδυνο.

λατρεύω:

1. να μπαίνω στο αυτοκίνητο με άγνωστο προορισμό

2. το εκτυφλωτικό λευκό

3. το παρελθόν μου

4. τις ανατολές κυριολεκτικά, αλλά και τις ζωή μου

5. να με κοιτάζουν στα μάτια

6. τα ζώα (κυριολεκτικά)

7. το 501 jeans μου

8. το τσίπουρο

9. τις ερημικές παραλίες τον χειμώνα

10. τον Λειβαδίτη όσο και εάν με πληγώνει

απεχθάνομαι:

1. το μαύρο (και άραχνο)

2. τους κακομούτσουνους (και είναι πολλοί γαμώτο)

3. όσους κοιμούνται με κάλτσες (πως το αντέχουν?)

4. τα ζώα (μεταφορικά)

5. τις κόρνες και το θόρυβο της πόλης (για αυτό πήρα τα βουνά)

6. τα τρίτο – κοσμικά (ειδικά των ελληνικών περιοδικών)

7. τις μελιτζάνες (ναι, ναι και δεν δέχομαι κουβέντα)

8. την τύχη μου την κορδελιάστρα! (φτυσμένο με έχει)

9. τους ανέραστους (και είναι και αυτοί πολλοί γαμώτο)

10. κάθε είδους πρόγραμμα (ακόμα και το τηλεοπτικό)

Όποιος θέλει μπορεί να το συνεχίσει και ελπίζω να το διασκεδάσει όσο εγώ.

ROMEO & JULIET PROKOFIEV

Θα σας πω τη πικρή μικρή ιστορία μου με τον Ρωμαίο & Ιουλιέτα του Prokofiev. Ως την ενηλικίωση μου είχα ακούσματα κλασσικής μουσικής από τον πατέρα μου της οποίας ήταν λάτρης. Φυσικά εγώ είχα ήδη τα δικά μου εφηβικά ακούσματα και για κλασσική ούτε κουβέντα.
Κάποια στιγμή λοιπόν άρχισε να τριγυρνά στο μυαλό μου αυτή η μελωδία από τον Ρωμαίο & Ιουλιέτα, το κομμάτι Καπουλέτοι και Μοντάγγοι. Το μόνο που θυμόμουν ήταν ότι είναι του Prokofiev.
Πάω λοιπόν στο πιο ενημερωμένο δισκάδικο της πόλης και ανεβαίνω στον επάνω όροφο που ήταν το κομμάτι της κλασσικής μουσικής. Πλησιάζω τη πωλήτρια και της εξηγώ τι ψάχνω γενικά.

Μάλιστα Prokofiev χμ… θα μου δώσετε κανένα στοιχείο ακόμη είναι τόσα πολλά.
Δεν θυμάμαι δυστυχώς.
Την μελωδία την θυμάστε?
Ναι.
Τραγουδήστε μου τη μελωδία λοιπόν.
Εδώ?
Ναι.
Εγώ?
Ναι.
Θα αστειεύεστε?
Καθόλου.
Δεν υπάρχει περίπτωση.
Ναι αλλά θα με βοηθούσε.
Μα είμαι παράφωνος.
Και εγώ οπότε μην σας ανησυχεί.
Ξεκινάω λοιπόν εγώ το αηδόνι του κάμπου… Παμ παραμ παραμ παραμ ταραν ταραν τα ρα ταμ. κλπ κλπ.
Αυτή μέσα στα μάτια να με κοιτάει.
Κάπου πάει το μυαλό μου αλλά για άλλη μια φορά μπορείτε να το πείτε?
Άιντε πάλι εγώ … Παμ παραμ παραμ παραμ ταραν ταραν τα ρα ταμ.
Μάλιστα – μάλιστα κατάλαβα μου λέει.

Και όντως βγάζει το cd σε διάφορες εκτελέσεις μου προτείνει και ακούμε τη καλύτερη και κατεβαίνω στο ταμείο να πληρώσω.
Πληρώνω και πριν φύγω έρχεται η αναίσχυντη η πωλήτρια και μου λέει:
Ξέρετε με το που μου είπατε Prokofiev ήξερα ότι αυτό θέλατε αλλά ήθελα τόσο πολύ να ακούσω ένα άντρα και να δω την έκφραση του ενώ θα μου τραγουδά το ρυθμό του κομματιού που δε μπόρεσα να αντισταθώ να σας κάνω αυτή τη πλάκα.

Από τότε και για όσο καιρό δούλευε εκεί κάθε φορά που πήγαινα ανεβαίνοντας τις σκάλες ξεκινούσα Παμ παραμ παραμ παραμ ταραν ταραν τα ρα ταμ.
Απολαύστε το λοιπόν!

CARCEL DE ORO

Το άκουσα στην Ελληνική από την Ελευθερία και είπα να το ψάξω λίγο παραπάνω.

Δυστυχώς σχεδόν πάνω σε όποια εκτέλεση και εάν έπεσα στην ισπανική ήταν από Reality.

Επέλεξα την λιγότερο επώδυνη "εκτέλεση" και σας τη προσφέρω, πήρε και 2 δεκάρια στο τέλος!



Αν πάλι θέλετε την εκδοχή της Ελευθερίας την οποία θεωρώ εξαιρετική ακούστε την παρακάτω

Που βρεθήκαν όσα αγκάθια
Τόση μοναξιά στους ώμους
Κι είπα ότι ωραίο υπάρχει
Στην αγάπη μόνο ζει.

Να μάγαπάς μόνο θέλω - δεν θέλω...

http://www.youtube.com/watch?v=ogSDoqOhCsk