Πόσα χρόνια?

Πόσα χρόνια από τότε που έφυγα? 

Κατά καιρούς στριφογύριζε στο μυαλό μου. Κλεφτές ματιές στο blog απλά και μόνο για να ανακαλύψω ότι γινόταν όλο και περισσότερες οι απουσίες.

Οι αναρτήσεις όλο και λιγότερες. Εντέλει δεν ήμουν ο μόνος που τον κέρδισε η εποχή. Facebook, Twitter, Instagram, Me, Ello, Linked, και πολλοί άλλοι τρόποι επικοινωνίας καθημερινής. Trends….

Πολλοί «φίλοι», λιγότερη επικοινωνία, ακόμη λιγότερη ουσία. Διαδυκτιακές καληνύχτες, φωτογραφίες με φρεσκοβαμμένα νυχάκια στις παραλίες, ατάκες της ημέρας με ημερομηνία λήξης.

Όχι τίποτα από τα παραπάνω δεν σταμάτησα, και ούτε αυτό είναι μιά νέα αρχή. Απλά μου λείπει ο παλιός μου εαυτός. Μου λείπει το σπίτι μου αυτό, το πρώτο.

Τα βράδια με το κρασάκι μου και να καθήσω να γράψω δυό σκέψεις δικές μου.

Να διαβάσω τις πραγματικές σκέψεις των τότε φίλων μου.

Να σχολιάσω και να σχολιαστώ χωρίς να φοβάμαι τι θα πει ο συνάδελφος «φίλος» ή η γειτόνισα «φίλη» ή ο χασάπης «follower».

Να εκφράσω πραγματικά τον εαυτό μου.

Τα χρόνια είναι μάλλον πολλά από τότε,  πολλά αλλά είναι αυτό δικαιολογία?

Άλλος ένας σταθμός

Είναι μερικές φορές που κάποιες αναχωρήσεις από τη ζωή μας δεν τις επιλέγουμε. Όλες μας πονάνε και όλες μας διδάσκουν.

Πιο σκληρές όλων είναι αυτές που γίνονται κάθετα, απότομα και δεν σου δίνουν την δυνατότητα όχι μόνο να προετοιμαστείς αλλά ούτε καν να πεις ένα αντίο να προσέχεις.

Ο καθένας το αντιμετωπίζει διαφορετικά. Άλλος πίνει, άλλος πάει αμέσως παρακάτω να καλύψει το κενό, άλλος το μπλοκάρει και σφυράει αδιάφορα χαρωπούς σκοπούς.

Εγώ όσο περίεργο και αν φαίνεται πρέπει να βρεθώ σε πλατφόρμα σιδηροδρομικού σταθμού. Να καθίσω, να ανάβω τα τσιγάρα το ένα πίσω από το άλλο και να αποχαιρετώ.

 

 Έτσι το βγάζω από μέσα μου το παράπονο. Μιλάω, λέω, όσο περίεργο και αν σας φαίνετε ακούω επίσης και στο τέλος δίνω τις ευχές μου για την όποια διαδρομή και εάν αποφάσισε η απώλεια μου να ακολουθήσει.

 

Πάντα περιμένω, όση ώρα και να χρειαστεί, να φανεί το πρώτο τραίνο που θα περάσει. ‘Όταν φανεί του φορτώνω το μέχρι χθες παρόν μου και αυριανή μου ανάμνηση και φεύγω.

 
Γιατί θα αναρωτηθεί κάποιος?

Γιατί έτσι πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Πρέπει να βλέπεις τη πλάτη κάποιου όταν φεύγει, όπως ακριβώς είδες την θωριά του όταν πρωτοήρθε.

BROTHERS IN ARMS

Τι πρωτότυπο μόλις μιλούσα με τον αδελφό μου στο τηλέφωνο!

Αδέλφια έχετε? Να τα χαίρεστε, εγώ έχω δύο την μικρή (μικρή δε τη λες στα 33), αλλά είναι μικρότερη από εμένα και τον μεγάλο.
Και όταν λέω μεγάλος μη τον φανταστείτε με μπαστουνάκι και μασέλα δίπλα στο κομοδίνο. 4 χρόνια η διαφορά μας.
Ο αδελφός μου που λέτε έχει απόλυτη εξάρτηση με την οικογένεια και το τηλέφωνο.

Ήταν μία περίοδος που με καλούσε στις επτά το πρωί.
Έλα καλημέρα. Τι κάνεις? Κοιμάμαι.
Α ναι? Και τι νέα? Κοιμάμαι.
Α να και εγώ νωρίς ξύπνησα και είπα να δω αν είσαι καλά. Κοιμάμαι.
Τι έκανες εχθές το βράδυ? Κοιμάμαι.
Tουτ… τουτ… τουτ… εδώ το έκλεινα πάντα.

Ο ίδιος διάλογος για 2 χρόνια, κάθε πρωί. Και μη φανταστείτε ότι είμαι εγώ ο κακός και ενώ αυτός ενδιαφέρετε εγώ τον παραμαζεύω. Με καλεί κατά μέσο όρο 10 με 15 φορές την ημέρα, βγαίνουμε τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα παρέα και έχουμε περάσει όλα τα σαββατοκύριακα της ζωής μας μαζί!

Λέω να βγω μια βόλτα ο άνθρωπος, το μυρίζετε στο πεντάλεπτο και ας μένει στην άλλη πλευρά της πόλης.
Πού είσαι? Πάω μια βόλτα με το αυτοκίνητο ως τη Κερκίνη.
Ο καιρός πως είναι? Βρέχει.
Βενζίνη έβαλες? Έβαλα.
Τα λάδια τα έλεγξες πριν ξεκινήσεις? Τα έλεγξα.
Γλιστρά ο δρόμος? Όχι
Έχει ομίχλη? Όχι
Σε ποιο χιλιόμετρο είσαι? Στο 71.
Μετά τη μεγάλη κατηφορική στροφή? Ναι.
Να προσέχεις στα 582 μέτρα μετά προχθές είχε πέσει ένα τελάρο από ένα φορτηγάκι !!
Τουτ… τουτ… τουτ…

Βγαίνω για φαγητό με «παρέα»
Έλα που είσαι? Έξω για φαγητό.
Α μάλιστα. Σε ποιο εστιατόριο? Στο Yamas.
Για ψαρικά ή κρεατικά? Ψαρικά.
Παρήγγειλες ? Τώρα προσπαθώ να αποφασίσω.
Το λαβράκι φρικασέ να πάρεις. Δεν θέλω λαβράκι.
Όχι αυτό θα πάρεις, άκουσε με ξέρω εγώ. Δεν θέλω λαβράκι είπα.
Καλά τότε να δοκιμάσεις τη σφυρίδα με πράσο, και για ορεκτικό…
Τουτ… τουτ… τουτ…

Και το κορυφαίο, είμαι σπίτι και λέω είναι από εκείνες τις σπάνιες ημέρες του χρόνου που, πώς να το πω με τρόπο? Που έχω πέσει συνοδευόμενος στο κρεβάτι (το είπε σωστά?) και χτυπά το τηλέφωνο. Το τηλέφωνο αν δεν το απαντήσω σημαίνει ότι θα παίρνει ως τη στιγμή που θα βεβαιωθεί ότι είμαι εν ζωή και δεν με πάτησε ελέφαντας στο κέντρο της πόλης.
Έλα τι κάνεις? Ε θα με πάρεις σε λίγο γιατί έχω παρέα.
Α ναι? Ποιοι ήρθαν ? Χμ.. ξέρεις είμαι στο κρεβάτι?
Αρρώστησες? Όχι ακριβώς πάρε με σε λίγο.
Καλά και εσύ άρρωστος άνθρωπος και κάλεσες κόσμο? Εκεί σπάω και ουρλιάζω. 'Όχι είμαι με παρέα στο κρεβάτι.
Α! ευτυχώς και πήγε ο νούς μου στο κακό, τι νέα λοιπόν?
Τουτ… τουτ… τουτ…

Κάπως έτσι είναι η ζωή μου με τον αδελφό μου ο οποίος σήμερα γιορτάζει και του εύχομαι τα καλύτερα και υγεία ( η δική μας κλονίζετε).
Και όσο για δώρο για άλλη μια φορά μου ζήτησε ένα Bluetooth!

ΓΑΙΔΑΡΑΚΟΣ ΗΜΟΥΝΑ

Την είχα δώσει την υπόσχεση να γράψω κάτι για έναν αταίριαστο Έρωτα. Να η μόνη λογική εξήγηση.

Μια ιστορία άκουσα – να λένε ένα βράδυ
Και την απομνημόνευσα – σαν να ήταν πρώτο χάδι.

Την λέγανε ψιθυριστά – 2 γέροι σε ταβέρνα
Ίσως γιατί φοβότανε – μη τους ακούν πιο πέρα.

Γιατί ήτανε παράδοξα – τα όσα εξιστορούσαν
Και οι λοιποί ωτακουστές – μπορεί και να γελούσαν.

Μιλούσανε για ένα δεσμό – παράξενο να ζήσεις
Όταν λοιπόν μια αλεπού – σε γάιδαρο έδειξε προτιμήσεις.

Η ιστορία έγινε – σε χρόνους περασμένους
Τότε που το βουνό Όλυμπος – από θεούς ήταν ζωσμένος.

Ένα πρωί ο αρχηγός – ο Δίας ο μεγάλος
Καθότανε στον θρόνο του – και έλεγχε το κράτος.

Βαριότανε μα το θεό – δεν είχε τι να κάνει.
Έλειπε και η γυναίκα του – σε γάμο στη Κοζάνη.

Ο Άρης στο Αφγανιστάν – η Άρτεμις κυνήγι
Και ο Ποσειδώνας έλειπε – σε σπά εις την Υλίκη.

Μα να’σου εμπρός του ο Έρωτας – περνά με τα φτερά του
Στον Όλυμπο εξέμεινε – γιατί εξετάσεις έδινε εις τα Ισπανικά του.

Ά Έρωτα έλα εδώ- Να μην κάθομαι μόνος
Γιατί χωρίς μια συντροφιά – είν’ βαρετός ο θρόνος.

Κάθισανε οι δύο τους – και πίνανε σφηνάκια
Και βότσαλα πετούσανε – σε κάτι προβατάκια.

Και εκεί που εβαριότανε – και ντιρλα μεθυσμένοι
Εβλέπουνε μια αλεπού – τον κάμπο να διαβαίνει.

Καμαρωτή περπάταγε – κουνούσε την ουρά της.
Και κόκκινο πορτοκαλί – ήταν το τρίχωμα της.

Κοιτούσε λάγνα εδώ και εκεί – κάποιον να σαγηνέψει
Και στο τσουκάλι αργότερα – να τον εμαγειρέψει.

Α! να το θύμα φώναξε – ο Δίας και με στόμφο
Την αλεπού την πονηρή – να βάλουμε για στόχο.

Αυτή δεν αγαπιότανε – με ένα μικρό μαγκούστα?
Που όποτε το έβλεπε – έβγαζε μόνο γούστα?

Νομίζω είπε ο Έρωτας – μα το άφησε πιά μόνο
Γιατί ήταν πολυάσχολη - δεν είχε άλλο χρόνο.

Α! το μαγκούστα το έρημο – το έκανε να πονάει
Ε θα της δώσω μάθημα – που δεν θα το ξεχνάει.

Το βέλος σου θέλω Έρωτα – και να μην αστοχήσει
Τον γάιδαρο εκεί σιμά – καν’την να αγαπήσει.

Για την εικόνα να σας πω – να είναι ολοκληρωμένη
Τον κάμπο ένας γάιδαρος – αργά περιδιαβαίνει.

Φαρέτρα πήρε ο Έρωτας – το τόξο του τεντώνει
Στις αλεπούς τα οπίσθια – το βέλος του καρφώνει.

Και η δεύτερη η σαϊτιά – τον γάιδαρο χτυπάει
που τα καπούλια του ψηλά- κοιτά και αποράει.

Ποια σκνίπα πάλι τρομερή – με έβαλε σημάδι
Εμένα τον παλικαρά – τον πρώτο στο κοπάδι?

Ξάφνου λοιπόν η αλεπού – ξεχνά και το όνομα της
Κοιτάζει προς τον γάιδαρο – βλέπει τον έρωτα της.

Τι σώμα, τι κορμοστασιά – τι λίκνισμα τι χάρη
Και αυτά τα πεταχτά αυτιά – με στέλνουν στο φεγγάρι.

Τον θέλω για την πάρτη μου – τον θέλω για στεφάνι.
Τον θέλω να τον χαίρομαι – το θέλω το χαϊβάνι.

Και ο γάιδαρος μη φανταστείς – έπαθε τη ζημιά του.
Για αυτή εδώ την αλεπού – πουλούσε τη προβιά του.

Τρέχει λοιπόν η αλεπού – τον φτάνει όλο νάζι
Μέσα στα μάτια τον κοιτά – και το κορμί της βράζει.

Γειά σου με λένε αλεπού – του λέει με βραχνάδα.
Νομίζω πως βρεθήκαμε – πέρυσι στη Σπερχειάδα?

Ο γάιδαρος μαρμάρωσε – έχασε την μιλιά του
Ξέχασε και την πείνα του – αλλά και το όνομα του.

Μπορεί δεν είναι απίθανο – έχω χρόνια να πάω
Μα αν εκεί εκατοικείς – ευθείς θα ξαναπάω.

Σταμάτα… λέει η αλεπού – τα λες με τέτοια χάρη
Δεν θες να περπατήσουμε – οι δυό μας στο φεγγάρι?

Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν – οι δυό ερωτευμένοι
Αυτός πάντα στο πλάι της – και αυτή υπνωτισμένη.

Και λένε πως στις μέρες μας – Λιτόχωρο αν νυχτώσεις
Το βλέμμα στρέψε στο βουνό – μήπως τους ανταμώσεις

ΤΟ ΣΠΑΣΙΚΛΑΚΙ Η ΠΟΛΥΑΝΝΑ

Σίγουρα όλοι σας θα έχετε ακούσει κάπου ή θα είχατε διαβάσει στα παιδικά σας χρόνια για εκείνο το σπαστικό κοριτσάκι που το έλεγαν Πολυάννα. Αυτή η εκνευριστική νεαρά λοιπόν έψαχνε σε κάθε συμφορά που της έπεφτε και έβρισκε τα θετικά της ζωής. Μεγάλο σουξέ σας λέω, βγήκε ολόκληρη σειρά βιβλίων, τα οικονόμησε ο συγγραφέας, τι η Πολυάννα μικρή, η Πολυάννα μεγαλώνει, η Πολυάννα σπουδάζει. Ε λοιπόν ένα δεν είχε προβλέψει ο συγγραφέας και έρχομαι να το προσθέσω εγώ, η Πολυάννα στο γραφείο.

Την έχω την προσωποποίηση της καθημερινά 2 γραφεία πιο πέρα. Έλενα τη βάφτισαν και μπορεί να στείλει κάθε λογικό άνθρωπο στο τρελάδικο φορώντας την υπέροχη εκείνη λευκή μπλουζίτσα που τα χέρια δένουν πίσω.

Πας τώρα εσύ το χάραμα στο γραφείο, δεν έχεις πιεί καφέ ακόμα, με τη τσίμπλα στο μάτι, δεν θες όχι να μιλήσεις αλλά ούτε να σκεφτείς. Και σκάει μύτη αυτή με το μάτι ανοικτό γαρίδα, με τα φρου φρου και τα αρώματα της να τραγουδά το «σήμερα γιορτάζει όλη η γη με πουλιά θα στείλω μια ευχή… λαλαλα.» Το κέρατο μου!!

Και ρίχνει την ατάκα: Καλημέέέρααα! Τι μου κάνετε σήμερα? Και περνά και τους φιλά έναν έναν όλους. Κούκλοι είστε φτου φτου φτου σας. Και εσύ τώρα δεν έχεις πιεί καφέ και όχι κούκλος δεν αισθάνεσαι αλλά μάλλον στον Ορέστη Μακρή φέρνεις.

Και συνεχίζει η μέρα και αυτή το βιολί της: «σήμερα γιορτάζει όλη η γη με πουλιά θα στείλω μια ευχή… λαλαλα.» και κρασάρει το σύστημα ξαφνικά και χάνεις όλη την αναφορά που δουλεύεις την τελευταία ώρα. Εσύ τώρα θέλεις να υποβάλεις παραίτηση και να πάρεις τα βουνά, όχι όμως αυτή… Αυτή το χαίρετε: τι καλά, τι καλά θα κάνουμε αρχειοθέτηση που ποτέ δεν προλαβαίνουμε ώσπου να διορθωθεί ο server. Να κάνεις ΕΣΥ αρχειοθέτηση σπασικλάκι και να αφήσεις εμένα στη μαύρη μου την μοίρα που με έριξε να δουλεύω δίπλα σου.

Χωρίζεις με το αίσθημα τώρα και δεν μπορείς να πάρεις άδεια οπότε πας γραφείο και είσαι όχι down αλλά underground δε μιλάς, δε λαλάς, δεν αναπνέεις. Και σκάει μύτη αυτή η ζοχάδα: Δεν είσαι καλά! Χμ, της απαντάς. Πες μου ότι χώρισες? (έχει και μαντικές ικανότητες ο φωστήρας) Χμ, της απαντάς. Αχ τι καλά τι καλά, επιτέλους θα βρεις χρόνο για τον εαυτό σου, θα κάνεις όλα όσα άφησες πίσω, θα μάθεις μέσα από αυτό, θα γίνεις πιο δυνατός, θα θα θα θα. Θα σε πάρει και θα σε σηκώσει εσένα, εγώ δεν θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος το αίσθημα πίσω θέλω. Μπορείς να μου το φέρεις? Μείνε. Δεν μπορείς? Αι σιχτίρ άσε με να το ζήσω, χωρισμένος είμαι δεν κέρδισα στο λόττο. Εκεί συνήθως μαζεύετε για λίγο και μετά αρχίζει να σου στέλνει mails με σκυλάκια, με γατάκια, με λουλουδάκια, με συμβουλές από τον Βούδα υποτίθεται για να σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα! Ο Βούδας θα με κάνει να αισθανθώ καλύτερα? Σηκώνω τα χέρια μου ψηλά.

Δεν μπορώ να την καταλάβω, μου είναι αδύνατο να την καταλάβω. Στην αρχή έλεγα ότι κάτι θα παίρνει και ντοπάρετε, στην συνέχεια με κατάντησε να παίρνω εγώ και είδα ότι δεν είναι θέμα ντόπινγκ.

Οπότε η λύση είναι μία θα αλλάξω δουλειά, θα αλλάξω εταιρία, θα πάρω τα βουνά αλλά και αυτό να κάνω είμαι σίγουρος ότι θα πέσω πάνω στην Πολυάννα ορειβάτισσα.

«σήμερα γιορτάζει όλη η γη με πουλιά θα στείλω μια ευχή… λαλαλα.»

ΝΥΦΗ ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Πάρε καλέ μου κύριε, πάρε πριν γίνουν τα νεύρα μου κρόσσια. Καλή νύφη έχω σε τιμή ευκαιρίας, κελεπούρι σκέτο σου λέω. Να σου βάλω να δοκιμάσεις να ζητάς και αύριο από το ίδιο!

Την έχω εδώ απέναντι μου στο γραφείο. Θηλυκό σου λέω κύριε με όλη τη σημασία της λέξης και μιλάω σοβαρά. Κορμί αράπικο, μάτια πλάνα, μαλλιά να ανεμίζουν στους ώμους ψηλή σαν τον ψηλορείτη και αστεφάνωτη.

Μη πάω ο νους σας στο πονηρό καλέ κύριε. Δεν είναι καμία συνταξιούχος του ΠΙΚΠΑ, μόλις είκοσι οκτώ ετών φρεσκαρούδι και αστεφάνωτο.

Να μη μιλήσω για τον εσωτερικό της κόσμο θα δακρύσεις! Αυτός ο εσωτερικός κόσμος κύριε μου περιέχει σπίτι στη Καλαμαριά, ολοκαίνουργια μεζονέτα στο Πλαγιάρι και εξοχικό στη Χαλκιδική. Εργασία σε πολυεθνική, αυτοκίνητο, σκύλο και αστεφάνωτη!

Να μη σου μιλήσω για μόρφωση. Δύο μεταπτυχιακά, τρεις γλώσσες, μια εκ των οποίων τα Γαλλικά, πιάνο και αστεφάνωτη.

Να μη σου μιλήσω για κοινωνικότητα. Η χαρά της κάθε μέλλουσας πεθεράς και η ψυχή της παρέας. Βάζει κάτω ολόκληρη ομάδα ανώνυμων αλκοολικών πριν αρχίσουν την θεραπεία και παρόλα αυτά αστεφάνωτη.

Πρέπει να την αποκαταστήσω καλέ μου κύριε το συντομότερο σου λέω και ζητώ τη βοήθεια σου διότι δεν αντέχει άλλο το νευρικό μου σύστημα κλονίζετε και κλυδωνίζετε σου λέω.

Όλη τη μέρα η αστεφάνωτη πλέον έχει τις ακόλουθες ανησυχίες και μόνο αυτές:

Εγώ γιατί δε μπορώ να βρω γκόμενο?

Αχ, ωχ, ουφ, βαχ.

Οι άλλες τι παραπάνω έχουν από εμένα?
Αχ, ωχ, ουφ, βαχ.

Σίγουρα το σεξ είναι σαν το ποδήλατο?
Αχ, ωχ, ουφ, βαχ.

Γιατί δεν χτυπάει το τηλέφωνο?
Αχ, ωχ, ουφ, βαχ.

Τον μαλακ..μαγνήτη έχω εγώ?
Αχ, ωχ, ουφ, βαχ.

Εγώ πότε θα γίνω μάνα?
Αχ, ωχ, ουφ, βαχ.

ως εκεί πλέον φτάνει η επικοινωνία μαζί της. Για αυτό καλέ μου κύριε σου λέω πάρε την αστεφάνωτη και εμείς όλοι οι συνάδελφοι και φίλοι σου υποσχόμαστε ότι θα σου τσοντάρουμε το κατιτίς σου μηνιαίως.

Αχ, ωχ, ουφ, βαχ.

Ένας φίλος ήρθες πάλι από τα παλιά.

2 Νοεμβρίου 2008

Δύσκολο αλλά θα το ζήσετε. Το πρώην αίσθημα, το κατάλοιπο σας, το… αυτό που έχασα αλλά είναι κολλημένο στο μυαλό μου και ας έχω ήδη 3 παιδιά, παίρνω και το επίδομα των πολυτέκνων και το στεφάνι μου η κυρία Τασία είναι στη μαμά της στον Ορχομενό και ανοίγουν τραχανά, σας στέλνει μήνυμα να βρεθείτε !

Γράφει «να περάσω για ένα καφέ?». Εσύ θέλεις να ουρλιάξεις ΝΑΙ αλλά απαντάς: «φυσικά σε μισή ώρα θα είμαι σπίτι», και το σπίτι είναι στην Αλεξανδρούπολη και εσύ είσαι έξω από την Λαμία. Και όντως με όλες τις δυνάμεις του σύμπαντος να σου πηγαίνουν κόντρα εσύ σε μισή ώρα είσαι στο σπίτι και μαζεύεις τα άπλυτα και πλένεις την στοίβα από τα πιάτα της εβδομάδος που πέρασε.

Και έρχεται – ταραμ ταραμ και κάθεται! Και εσύ ετοιμάζεις καφέ, ρίχνεις ένα χοιρινό με πατάτες στο φούρνο, ανάβεις κρυφά τον θερμοσίφωνα (γιατί ένα μπάνιο μετά το ….. επιβάλλεται) και γενικά παίζεις τον άνετο!

Θα κερδίσει ο Ομπάμα στις εκλογές? Θα ανέβουν τα επιτόκια? Αληθεύει ότι η Μιμή θα ανεβάσει την ζωή της Ζωζώς στο θέατρο? ότι παπαριά περνά από το μυαλό σου το συζητάς το αναλύεις και κάνεις ότι το ευχαριστιέσαι κιόλας ο ηλίθιος.

Και πας πάνω κάτω στο σαλόνι και το παίζεις cool, και ανάβεις κεριά γιατί δήθεν πολύς καπνός εδώ μέσα (που όντως υπάρχει καπνός βρε ηλίθιε αφού το χοιρινό σου άρπαξε) και όλο τεντώνεσαι και πλησιάζεις σιγά σιγά το αντίπαλο στρατόπεδο μπας και καταφέρεις και κατά τύχη το αγγίξεις.

Και ενώ έχετε εξαντλήσει το θέμα η σεξουαλική συμπεριφορά των κολεόπτερων σου λέει το τρομερό «πρέπει να πηγαίνω σιγά σιγά».

Ούπς !!!
Και φεύγει και εσύ την πέφτεις στον καναπέ και αναρωτιέσαι το ένα και μοναδικό που σου έμεινε από την όλη βραδιά:
ΤΟΝ ΘΕΡΜΟΣΙΦΩΝΑ ΤΟΝ ΕΚΛΕΙΣΑ?

Το έζησα σήμερα και σας την λέω την αμαρτία μου δεν γ… ο θερμοσίφωνας εγώ από την μία θα περιμένω να συνεχίσω την συζήτηση και να λύσω την απορία μου για την Μιμή και την Ζωζώ και από την άλλη χάρηκα που ήρθε και που ένας άνθρωπος τόσο σημαντικός για τη ζωή μου ήταν πριν από λίγο εδώ απέναντι μου στον καναπέ μου.