Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Pulitzer ή αλλιώς "ο πόνος πουλάει"


Σκέφτομαι τις στιγμές της ζωής μου που ήμουν δυστυχής. 

Όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, ο κολλητός μου, όταν ήταν άρρωστος ο αφελφός μου. Ήταν στιγμές που πόνεσα, που ήταν όλα μαύρα, και τόσο επώδυνα. 

Σε μία τόσο επώδυνη στιγμή μου αν κάποιος κέρδισε το pulitzer φωτογραφίας, φωτογραφίζοντας με, θα του έπερνα δια της νομίμου οδούς, όχι μόνο τα δέκα χιλιάρικα του βραβείου αλλά ως και τα σώβρακα και θα τα δώριζα.


Αν θες να βοηθήσεις φίλε μου άπλωσε το χέρι στον συνάνθρωπο. 

Π@π@ριές του τύπου: ήθελα να ευαισθητοποιήσω την κοινή γνώμη, είναι π@π@ριές και μόνο. 

Λες να περιμέναμε εσένα για να ευαισθητοποιηθούμε και να γίνουμε άνθρωποι?

 ΥΓ:  Η φωτογραφία του post θα είναι πάντα η κορυφαία φωτογραφία από όσες πήραν το συγκεκριμένο βραβείο στο παρελθόν.

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Θα στο πω με ένα τραγούδι...



Ήταν 18 τα τραγούδια στον αριθμό.

Αγαπημένο μου σήμερα: "όνειρο ήτανε".

Εγώ όμως κλείνω τα μάτια και χαμογελώ.

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Πολλά χρόνια πριν...



Διαβάζω για ακόμη μία φορά αυτές τις ημέρες "Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου".  

Τον Λειβαδίτη, μου τον έμαθε ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο στο παρελθόν.  Αναπολώ τις ημέρες εκείνες και μου λείπουν και μου λείπει.

"Και να που φτάσαμε εδώ χωρίς αποσκευές μα μ΄ένα τόσο ωραίο φεγγάρι..."

Είχα γράψει στο τοίχο μου.

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016